حسب حالی ننوشتیم و شد ایّامي چند ...  

روزهای دير و درازی می­گذرد كه چيزی ننوشته­ام. البته تقصير من نبود؛ زمان اندكی بی­رحم بود. تا نگاه كردم، ديدم اين­جا دارد خاك می‌خورد. كم مانده بود كه گرد و غبار رخوت و روزمرّگی از ديوارهاي مجازی اين خانه­ی متروك بالا برود! اين هم يكی از بی­مهری­های اين زمانه­ی غَدّارِ كج­مدار است. گاه كه می‌خواهيم زمان هر چه زودتر برود و بگذرد، سرسختانه پا بر خرخره­مان می‌گذارد و از جا تكان نمی‌خورد! وقتی كه می­خواهيم زمان اندكی آهسته­تر برود، مانند برق و باد می­گذرد و می­رود و ما را جا می­گذارد و هر چه دست و پا می­زنيم و می‌دویم، به گَردَش هم نمی­رسيم! 

باری، در اين فاصله­ی نسبتاً طولانی كه اين­جا را تقريباً به حال خود رها كرده بودم، بارها و بارها ايده­هايی برای نوشتن در ذهنم شكل می‌گرفت كه فرصت و نای نوشتن آن­ها را پيدا نمی­كردم. اگر هم فرصتی دست می­داد و همه­ی عوامل و شرايط، همراه و سازگار بودند، تنها تا اين حد بود كه بتوانم نظرات دوستان را بخوانم و احياناً به آن­ها جواب بدهم.

اميدوارم كه از اين به بعد بتوانم منظم­تر و با فاصله­های كم­تری بنويسم و اين خانه­ی مجازی سرد و تيره را ديگر به حال خود رها نكنم.   

در طول اين دوران فترت، خواب­هايی هم برای سر و شكل و ريخت ظاهری وبلاگ و حتی نام آن ديده­ام كه اگر امكانات اجازه بدهد و شرايط سازگار باشد، عملی خواهد شد. راستی، شما درباره­ی تغيير نام وبلاگ چه می­گوييد؟