تابستان

سلانه سلانه از آبادیِ ما گذشت

همچون پیرمردی مسلول

که لنگ لنگان و سرفه­کنان

از کوچه­ای خاکی می­گذرد

با عصایی از رخوت

و عرقچینی از تردید

 

تابستان گذشت

بی آن که بادبادکی بر فراز آبادیِ ما

به پرواز درآید.

باز آمدم ...

چند روزی در سفر خواهم بود. اگر آن جا امکانش فراهم شد، خواهم نوشت؛

و گرنه، پیشاپیش پوزشم را بپذیرید.

 

نقدی بر مقاله­ی «سمفونی مردگان: صد سال تنهایی، صد سال تقلید» نوشته­ی سیامک وکیلی

سال­ها پیش، در یکی از مصاحبه­های شادروان نصرت رحمانی، دیدگاهی از ایشان درباره­ی نقد در ایران خوانده بودم، که هرچند تند و تیز بود (طبیعت نصرت این چنین بود)، اما هر چه بیشتر در فضای فرهنگی و ادبی ایران نفس کشیده­ام، درستی آن بیشتر برایم ثابت شده­است؛ آن دیدگاه، این است:

«... نقد در ایران یا تعریف است یا فحش خواهر و مادر، ... یا چوبه­ی دار است یا تاج افتخار».  (درباره­ی هنر و ادبیات8، درباره­ی شعر، گفت و شنودی با محمدعلی سپانلو، نصرت رحمانی و محمدحسین شهریار، به کوشش ناصر حریری، کتابسرای بابل، 1369، ص 97)

امروزه دیگر عرف شده­است که هر هنرمند و یا شاعر و نویسنده­ای را که دیدند دارد خوب می­درخشد و خوب کار می­کند، یک جایی سر بزنگاه گیرش بیاورند و ناجوانمردانه مچ او را بگیرند که هی! فلانی! کجا داری می­روی؟! فلان کارِ تو کپی از فلان کارِ فلانی است! فلان اثرت "تقلید" از فلان اثر مشهور است! ... ! ... !

قبل از هر چیز، سرخط خبر را بخوانید:

يك فروند هواپيماي توپولوف ايران ايرتور كه با 148 مسافر ظهر امروز از بندر عباس در جنوب ايران عازم شهر زيارتي مشهد در شمال شرق ايران بود در فرودگاه اين شهر دچار سانحه شد و در جريان اين حادثه تا كنون 80 نفر از هموطنان جان باخته­اند.

متأسفانه باز هم تعداد فراوانی از هم­وطنانمان قربانی بی­کفایتی و بی­توجهی مسؤولین شده­اند. انگار در این مملکت، تنها چیزی که هیچ ارزش و اهمیتی ندارد، جان آدمی­زاد است. تقریباْ در هر سال یک سانحه­ی هوایی داریم و در هر سانحه هم دست کم 70 الی 80 نفر از هم­وطنانمان جان خود را از کف می­دهند. تا کی خطوط هوایی ما باید از هواپیماهای "از رده خارجِ"ِ روسی استفاده کنند؟

آیا پیام تسلیت و سوگواری و گریه و زاری برای این عزیزان، دردی را درمان می­کند؟

متن کامل این خبر ناگوار را از اینجا و اینجا و اینجا و همچنین اینجا می­توانید بخوانید.

این هم لیست کامل سوانح بزرگ هوايي ايران از سال ‌‌١٣٥٩ تاكنون.

اینترنت خوب است؛ اما این اینترنتی که ما داریم، واقعاً نوبر است. باور بفرمایید از لحظه­ای که به اصطلاح کانکت شده­ام، تا حالا، بیش از ده بار دیسکانکت شده­ام. سرعت هم که علی ماشاءالله! تا یک صفحه به طور کامل بارگذاری بشود، تقریباً می­شود یک رمان 300 ـ 400 صفحه­ای را یک دور خواند!! واقعاً بعضی وقت­ها با این تکنولوژیِ روان­فرسا و "اعصاب خرد کن"، حسرت زندگی در غار را می­خورم؛ زیستن در اوج بی­اینترنتی!

حالا از شوخی گذشته، آیا واقعاً در مملکتی که یک­شبه به "چرخه­ی کامل سوخت هسته­ای" دست پیدا می­کند، و در واقع ره صدساله را یک شبه می­پیماید، داشتن خطوط اینترنت پرسرعت و بدون نقص، خیلی مشکل است؟ نمی­دانم. شاید هم واقعاً مشکل باشد؛ اما آیا کشوری که از فرط سیری و "بی­مشکلی"، دارد مشکلات کشورهای دیگر را رتق و فتق می­کند، باید با این گونه مشکلات پیش پا افتاده مواجه باشد؟ پاسخ را به شما وامی­گذارم.

تا می­نویسم و می­خوانم، زنده­ام؛ نفس می­کشم.  وقتی ننویسم و نخوانم، نیستم.

...

من می­نویسم؛ پس هستم.