«چقده آدم زیر این خاکا خوابیده؟ ... یه زندگی این­جوری، چرا باید مثل گرگ و کفتار به جون هم بیفتیم؟»

                  صادق چوبک ، تنگسیر ، ص32 

جناب آقای عطارزاده، نماینده­ی مردم بوشهر در مجلس شورای اسلامی، از این که سیمای استانی بوشهر به معرفی صادق چوبک پرداخته­است، با لحنی ویژه­ی خود، اظهار تأسف نموده­است. او صادق چوبک را «نویسنده­ای معلوم­الحال» می­داند که «در کتاب­هایش جز وقاحت اخلاقی چیزی به چشم نمی­خورد»!! البته از روز هم روشن­تر است که جناب نماینده، نه تنها همه­ی آثار چوبک، بلکه حتی یک دهم آن را هم نخوانده­است؛ بنابراین، ادعای او مبنی بر این که «در کتاب­هایش جز وقاحت اخلاقی چیزی به چشم نمی­خورد»، پیش از هر ارزیابی دیگری، به شدّت غیرمنطقی است. امّا از نگاهی دیگر، همان گونه که در داوری جناب نمایده­ی اصول­گرا و مکتبی درباره­ی منوچهر آتشی نیز آشکار شد، مشخص می­شود که وی نه ادبیات را می­فهمد و نه کارکردها و بینش­ها و روش­های آن را می­شناسد (البته چنین انتظاری هم از او نمی­رود). جناب نماینده، می­پندارد که دنیای ادبیات و شعر و رمان مثل دنیای ظاهری آدم­ها و یا از جنس دنیای سیاست­مداران و سیاست­بازان مد روز است. او به اشتباه می­پندارد با یک داوری نسنجیده­ی اخلاقی و با یک حساب سردستی حسن و قبح عرفی و عوامانه می­توان آثار ادبی را محک زد. واقعیت این است که بی­ارزش­ترین و سطحی­ترین ارزیابی­ها درباره­ی ادبیات و آثار ادبی، ارزیابی اخلاقی و کمک گرفتن از ابزار نسبیِ اخلاق است؛ چرا که اصلاً فضای ادبیات فضایی نیست که بتوان در آن حکم اخلاقی صادر کرد. بسیاری از خام­اندیشان متعصب، بر پایه­ی همین محاسبات اخلاقی، غزلیات حافظ را حرام می­دانستند! و کسانی هم بودند که مثنوی معنوی مولانا را با احتیاط و با انبر می­گرفتند! و لابد از دید جناب نماینده، حافظ و مولانا هم «معلوم­الحال» و «هرزه­گو» و «بی­تعهد» بوده­اند! از این­ها گذشته، اگر جناب نماینده، برای نمونه، کل آثار سعدی را خوانده­بود، بدون شک دستور انهدام و تخریب آرامگاه آن شاعر را صادر می­نمود!

جناب نماینده در جای دیگر این گونه ادعا کرده­است:

 «در سفر آقای حدّاد به استان بوشهر، موضوع تعریف و تمجید از چوبک از سوی یکی از چهره­های فرهنگی استان، با ایشان مطرح گردید و ایشان نیز با تعجب از این که چنین چهره­هایی الگوپردازی می­شوند، اظهار تأسّف کرد. دکتر حداد عادل با شناختی که از چوبک داشت، از این که در سیمای جمهوری اسلامی به یک هرزه­گوی بی­تعهد این گونه پرداخته شده­است، اظهار ناراحتی کرد و قول داد این را به مسؤولین صدا و سیمای کشور منعکس نماید.»

     هفته­نامه­ی لیان، شماره­ی 365 ، 26 تیر 1385

این که رئیس مجلس یک مملکت و کسی که سال­ها ریاست فرهنگستان زبان و ادب فارسی را بر عهده داشته­است، چنین نگاهی به ادبیات داشته باشد، جای تأسف بسیار دارد.

در کشوری مثل ایرلند، «بانک مرکزی»اش برای نویسنده­ای مثل ساموئل بکت، سکه­ی یادبود ضرب می­کند و صدمین سال تولد او را گرامی می­دارد و به دیگران هم گوشزد می­کند و بدین ترتیب از طرف خود و مردم کشورش به نویسنده­ی بزرگ مملکتش ادای احترام می­کند؛ امّا در کشوری که ادّعا می­شود مهد فرهنگ و ادب است، نماینده­ی مجلس و رئیسش، همه­ی کارهای بزرگ و کوچک و همه­ی مشکلات مردم را رها کرده­اند و در پی این افتاده­اند که چرا صدا و سیمای استان بوشهر به معرفی چهره­ی صادق چوبک پرداخته­است؟!!!

جناب نماینده به جای این که به عنوان نماینده­ی مردم بوشهر، خود عامل و بانی و یا حدّاقل مشوّق تجلیل از چهره­های فرهنگی و ادبی استان باشد، ظاهراً تصمیم دارد همه­ی مفاخر فرهنگی و ادبی استان را یکی یکی از دم تیغ بگذراند. خوشبختانه بوشهر هم به اندازه­ی کافی، چهره­های فرهنگی و ادبیِ ماندگار دارد و با این حساب، برای باقـیمانده­ی دوران مســؤولیت و رســـــــالت اصــول­گـرایانه­ی آقای نماینده، به قدر کفایت خوراک هست که ایشان بیکار نمانند!