فریاد از آن کنند که فریادرس رسد           
فریاد را چه سود چو فریادرس نماند

کو کو کجاست قمرى مست سرودخوان   
جز مشتى استخوان و پر اندر قفس نماند   

امّید دربه‌در شد و از کاروان شوق           
جز ناله‌اى ضعیف ز مسکین جرس نماند 

طوفانى از غبار بماند و سوار رفت
بس برگ و ساز بیهده ماند و فرس نماند 

...

برخیز "امید" و چاره‌ى غم‌ها ز باده خواه   
ور نیست، چاره پس چه کنى؛ چاره پس نماند

                                                       (م. امید)

پى‌نوشت: اگر دل و دماغى باشد، در این مورد بیشتر خواهم نوشت.

گفتنى‌ها کم نیست،
             من و تو کم گفتیم ....
                         (م. سرشک)

   به زودی خواهم نوشت.